ถ้าดูจากหัวเรื่อง เราไม่ได้กำลังจะมาร้องเพลงอะไรนะ แต่ว่ามันเจ็บจิ๊ด ๆ จริง ๆ บริเวณ..เออ..เราคิดว่ากล้ามเนื้อหัวใจมั้ง เพิ่งเป็นเมื่อกี้เลยรีบเขียนก่อนลืม (ยิ่งความจำสั้น ๆ แถมยังขี้เกียจอีกต่างหาก)
เข้าเรื่องแล้วกัน เมื่อกี้อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเจ็บบริเวณใต้หน้าอกด้านซ้าย ซึ่งเราก็เป็นแบบนี้นาน ๆ ครั้ง แต่ว่าจะเป็นแค่ระยะสั้น ๆ หนึ่งถึงสองนาที พยายามทำตัวยึด ๆ ผ่อนลมหายใจทีละน้อยแล้วก็หาย แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม พยายามทำแบบที่เคยครั้งก่อน ๆ แต่อาการก็ดูเหมือนไม่ทุเลา ต้องหายใจสั้น ๆ แบบถี่ ๆ เป็นแบบนี้ประมาณสิบกว่านาที ไม่ได้การ ยกหูโทรศัพท์กะเรียกรถไปส่งที่ศูนย์สุขภาของ ม. ตอนพูดก็ไม่เป็นสรรพ ขาด ๆ หาย ๆ แบบว่าลองคิดดูนะ ผ่อนลมหายใจได้ทีละสั้น ๆ ปลายสายก็งง วันนี้แอบเปิ้ลมาแปลก ตัดตอนมาที่แอบเปิ้ล
“ขอรถ..เออ..ได้ไหมคะ”
“กี่โมงล่ะ”
“เออ..ตอนนี้”
“…อีกสิบห้านาทีได้ไหม.
ช่วงนั้นมันจุกยังไงไม่รู้ ความคิดพลั่งพลูแต่พูดไม่ได้ อึกอัดๆ
“ว่าไง อีกสิบห้านาทีนะ”
“…เออ …” พูดไม่ออก มันหายใจไม่ทัน…
ฉับพลันทันใด เหมือนพระเจ้ามาโปรด อาการกลับมาสู่สภาพปกติ
“งั้นเดี๋ยวโทรกลับไปใหม่นะคะ”
รอดูอาการอีกแป๊บนึง ดีขึ้นจริง ๆแฮะ เอาละหว่า คราวนี้ต้องโทรไปขอโทษกับเจ้าหน้าที่จัดคิวรถ แต่ก็ไม่มีอะไรมาก Happy endding.
เรื่องนี้สอนให้รู้ถึงการที่หายใจติดขัดมันทรมาณจริง ๆ นะเนี่ย แล้วก็โรคภัยไม่เข้าใครออกใคร เพิ่งกินข้าวเสร็จนั่งเล่นดูทีวีอยู่ดี ๆ ซะงั้น
อยากรู้จริง ๆ เลยว่าเราเป็นอะไรเนี่ยแบบว่าอาการจี๊ด ๆ ใครรู้ช่วยตอบทีนะ
