Chat with broth: eat, eat, and eat

ตอนนี้กำลังคุยเอ็มกับปาล์มอยู่ สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาปาล์มไปเที่ยวกับเพื่อนที่บางแสน เราก็เลยถามไปว่าได้กินอะไรบ้าง น้องพิมพ์ตอบมาว่า
“Bullet กินปลาหมึก กุ้ง หอยตลับ หอยแมลงพู่ หมูปิ้ง ลูกชิ้นสาหร่าย ลูกชิ้นปลา ใส้กรอกเล็กๆ เป็ปซี่ สไปร์ท ข้าวต้มทะเล ปลากรอบเล็กๆ ส้มตำปูม้า ไก่ย่าง ปลาช่อนนึ่งมะนาว
ปลาดุกฟู ยำปลาหมึก ขนมปังทาแยมสตอเบอรี่ เลย์ ฮานามิ มาม่าหมูสับ น้ำมะพร้าวน้ำหอม ส้มตำไทย
Bullet จำได้แค่เนี้ยะ”
ตอบได้แนวมาก เลยเอามาจดเก็บไว้เป็นที่ระทึก
แค่นี้ล่ะ ต้องไปนั่งเทียนเขียนรายงานต่อละ

เจ็บจี๊ด ๆ ที่ใจ

ถ้าดูจากหัวเรื่อง เราไม่ได้กำลังจะมาร้องเพลงอะไรนะ แต่ว่ามันเจ็บจิ๊ด ๆ จริง ๆ บริเวณ..เออ..เราคิดว่ากล้ามเนื้อหัวใจมั้ง เพิ่งเป็นเมื่อกี้เลยรีบเขียนก่อนลืม (ยิ่งความจำสั้น ๆ แถมยังขี้เกียจอีกต่างหาก)
เข้าเรื่องแล้วกัน เมื่อกี้อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเจ็บบริเวณใต้หน้าอกด้านซ้าย ซึ่งเราก็เป็นแบบนี้นาน ๆ ครั้ง แต่ว่าจะเป็นแค่ระยะสั้น ๆ หนึ่งถึงสองนาที พยายามทำตัวยึด ๆ ผ่อนลมหายใจทีละน้อยแล้วก็หาย แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม พยายามทำแบบที่เคยครั้งก่อน ๆ แต่อาการก็ดูเหมือนไม่ทุเลา ต้องหายใจสั้น ๆ แบบถี่ ๆ เป็นแบบนี้ประมาณสิบกว่านาที ไม่ได้การ ยกหูโทรศัพท์กะเรียกรถไปส่งที่ศูนย์สุขภาของ ม. ตอนพูดก็ไม่เป็นสรรพ ขาด ๆ หาย ๆ แบบว่าลองคิดดูนะ ผ่อนลมหายใจได้ทีละสั้น ๆ ปลายสายก็งง วันนี้แอบเปิ้ลมาแปลก ตัดตอนมาที่แอบเปิ้ล
“ขอรถ..เออ..ได้ไหมคะ”
“กี่โมงล่ะ”
“เออ..ตอนนี้”
“…อีกสิบห้านาทีได้ไหม.
ช่วงนั้นมันจุกยังไงไม่รู้ ความคิดพลั่งพลูแต่พูดไม่ได้ อึกอัดๆ
“ว่าไง อีกสิบห้านาทีนะ”
“…เออ …” พูดไม่ออก มันหายใจไม่ทัน…
ฉับพลันทันใด เหมือนพระเจ้ามาโปรด อาการกลับมาสู่สภาพปกติ
“งั้นเดี๋ยวโทรกลับไปใหม่นะคะ”
รอดูอาการอีกแป๊บนึง ดีขึ้นจริง ๆแฮะ เอาละหว่า คราวนี้ต้องโทรไปขอโทษกับเจ้าหน้าที่จัดคิวรถ แต่ก็ไม่มีอะไรมาก Happy endding.
เรื่องนี้สอนให้รู้ถึงการที่หายใจติดขัดมันทรมาณจริง ๆ นะเนี่ย แล้วก็โรคภัยไม่เข้าใครออกใคร เพิ่งกินข้าวเสร็จนั่งเล่นดูทีวีอยู่ดี ๆ ซะงั้น
อยากรู้จริง ๆ เลยว่าเราเป็นอะไรเนี่ยแบบว่าอาการจี๊ด ๆ ใครรู้ช่วยตอบทีนะ

Earthquake in Bloomington!

เช้ามืดประมาณตีห้าครึ่งวันนี้มีแผ่นดินไหวแถว ๆ ตอนใต้ของ Illinoid รัฐถัดไปทางตะวันตกของ Indiana จำชื่อเมืองที่เกิดแน่นอนไม่ได้ เอาเป็นว่าใกล้พอสมควร ความแรงประมาณ 5.2 ริกเตอร์ได้ ที่รายงานมาทั้งหมดนี้ ข้าพเจ้ามิได้รู้ตัวแต่อย่งใด แต่จากคำบอกเล่า แย่จัง เขาบอกว่าเป็นครั้งที่แรงสุดในรอบร้อยปี (แต่ไม่ค่อยเท่าไหร่อันที่จริง) ส่วนใหญ่จะเกิด ครึ่งล่าสุดสามปีก่อนได้ แสดงว่าโลกเรามันเปลี่ยนไปหรืออย่งไร สงสัยจังว่าถ้ามันไปไหวในกรุงเทพบ้านเมืองเราจะเป็นไง
ย้อนไปเมื่อประมาณสี่ห้าปีก่อนได้ เจอแผ่นดินไหวครั้งแรกที่อยู่โตเกียว ตอนนั้นไม่ถึงห้าริกเตอร์แต่ที่สำคัญมันเกิดตอนที่เราตื่นอยู่เนี่ยสิ เล่นเอาขวัญหนีกันเลยทีเดียว ก็คนไม่เคยเจอนี่…
แบบว่าห้องพัก (ตอนนั้นอยู่โรงแรม) ตรงข้ามกับลิฟ ลิฟมันก็ร้องเอา (แหมใจยิ่งเสียอยู่แล้ว) ทำอะไรไม่ถูก เลยวิ่งออกมานอกห้อง (ที่จริงเป็นการกระทำที่ผิดนะเด็ก ๆ เพราะให้ถูกก็คือหาที่มุด ก้มตัวให้ต่ำไว้) ตอนออกมาเห็นแม่บ้านกำลังทำความสะอดากันอยู่ เหมือนไม่สะทบสะท้าน (ไม่เข้าใจหัวอกเราบ้านเล้ย) แถมหัวเราะเรากันใหญ่ บอกว่าไม่เป็นไรกลับเข้าห้องไปเด็กน้อย (แย่จัง) อะนะ คนไม่เคยนี่นา จากวันนั้น ก็ไม่ค่อยเจอที่ไหวอีกเลย เออ ถ้าจำไม่ผิดก็ที่อังกฤษอีกหน แต่นี่เตรียมพร้อมรับแล้วครับผม คราวหน้าแวะมาทักทายอีกนะ Earthquake!

Friday party!

วันนี้ช่วงบ่ายหลังจากเลิกเรียนก็ออกจากตึก ไม่มีรถตู้มารับเหมือนเคย หาทางมั่วเอง พอดีเจอคนใจดีช่วยกันงมทาง ที่จริงก็อยู่มาตั้งนานแต่ไม่เคยเดินลัดเลอะอย่างนี้เลย ดีนะเนี่ยที่วันนี้อากาศค่อนข้างดี แม้จะลมแรงไปหน่อยก็เหอะ
ถ้ามีเวลามากหน่อยก็คงจะดี เดินูธรรมชาติไป นี่ดอกไม้เริ่มผลิดอก กะว่าถ้าว่างกว่านี้จะถ่ายรูปมา แต่วันนี้รีบ
พอถึงตึก เออมันเป็นตึกคล้าย ๆ อำนวยการ ไม่ค่อยได้มาเท่าไหร่ ขอบอกว่างงมาก เคยมากับเพื่อนครั้งหนึ่งปรากฏว่าช่วยกันหลง
แบบว่าบรรยากาศมืด ๆ บันไดไม้ ทางลัดเลาะ เออคล้ายกับโรงเรียนฮอกวอร์ดเลย (นี่นึกเองนะ) พอถึงที่นัด DSS ก็เริ่มเดินทาง ไปที่ Building and Trades Park แบบว่าเป็นปิ๊กนิกที่ศาลาบ้านเรานั่นแหละ อากาศดี แต่ลมแรงไปหน่อย ต้องประมาณว่ากินกันไป ไล่จับจานที่จะคอยบินหนีตลอดเวลา ขอบกินก็ตามสตายฟรั่ง hotdog, chips, hamburger, salad, cake, and drinks, etc.
แต่ส่วนใหญ่หาคนคุยด้วยมากกว่า ส่วนใหญ่ก็แลกมิเมล IM, Facebook (นี่เพิ่งพูดกับเพื่อนไปเมื่อเช้าเองว่าเดี๋ยวนี้ใครก็ติดต่อกันแบบนี้ โชคดีที่เรามีทั้งหมด…ซึ่งอันที่จริงก็ไม่ค่อยไปเล่นกับเขาหรอก ประเด๋นนี้น่าสนใจ แล้วจะมาเข้ามาเขียนวันหลัง)
เมาท์แตกกันจนเป็นที่เรียบร้อย ก็แยกย้าย หาคนติดสอยกลับด้วย
นี่แปลกดี เพิ่งรู้ว่าน้องที่เคยคุยด้วยที่จริงอยู่ห้องถัดไปนี่เอง กว่าจะรู้ก็จะย้ายห้องหนีเสียนี่ เฮ้อ…ไม่เป็นไร ไว้ค่อยขึ้นไปหาพี่แล้วกันนะน้องนะ

Poye Poloye

Got up super late cos was addicted to Chinese serie on Channel 3 last night!
“Poye Poloye”, don’t know which version it is, but this looks funny so kept on watching for 2 hours lol!

มีอยู่ตอนหนึ่งที่แข่งระหว่างจอมยุทของบุ๋นกับบู๊ น่าสนใจดี ถ้าเป็นบุ๋น ก็มีแข่งพวกเดินหมาก ดีดพิน เขียนอักษรวาดลวดลายกัน นึกเล่น ๆ ว่าในคน ๆ เดียวจะมีสักกี่คนที่ทำได้ขนาดนี้หนอ…
แต่การดูหนังนี่ก็ทำให้เราได้เห็นภาพ วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ของคนอีกประเทศได้โดยไม่ต้องตรากตัมนั่งท่องจำในห้องเรียนเนอะ

Happy Thai New Year!

Finally, it’s a good time to start my new blog today! Hope  I’m not get lazy and will try to post  something regularly.

 

BTW, this has been the 5th year that I haven’t celebrated SongKran, so sad!!

 

This evening tried new recipe, it turn out as crap as usual!

I’m counting down the day to go back home so that I  don’t have to cook myself (at least tempolarily!)